قاعدهء يازدهم در بيان ارتكاب به خيرات است بدان كه چون صاحب سعادتى و سلطنتى كه دولت دو روزه به او توجّه يافته ، و لواى عظمت شوكت در عرصهء جهاندارى و عالم كامكارى برافراشته باشد كه متحمّل مؤونت خلق گرديده ، در حالت اقتدار ، قضاى حوايج ايشان را از غنايم عظام شمارد و صورت مطلوب و چهرهء مقصود هيچ مستحقّ را در نقاب تعويق حجاب روا ندارد ، و چون گل اقبال در باغ مراد دولت اجلال شكفته يابد و شكوفهء مقصود در چمن مملكت بر شاخسار ابّهت مشاهده نمايد ، برآوردن مطالب درماندگان را غنيمتى بزرگ شمارد و « 1 » انجاح حاجات محرومان و بيچارگان [ را ] دست‌آويز شكوه داند . و در اخبار ، سمت ورود يافته كه به هركه انعام ربّانى متوجّه گردد و افضال سبحانى در حقّ او بسيار شود ، كثرت قضاى مؤونات محتاجان ، و اداى حقوق فروماندگان برو لازم باشد ؛ زيرا كه وجوب سدّ فاقهء اهل حاجات و ضعفا در جناب حىّ قيّومى ، زياده از فروض عينيّه تحقّق پذيرفته .

--> ( 1 ) . س : + در .